We zijn bezig hoor!
Al lang trouwens ... .
Nooit opgehouden eigenlijk.

Kijk maar!

Hoe voel je je nu!? Dat wilt iedereen natuurlijk weten.

In de eerste plaats vind ik het oprecht jammer dat mijn mede genomineerden niet gewonnen hebben. Ongetwijfeld vallen de stukken op basis waarvan wij genomineerd werden niet tegen elkaar af te wegen en zijn ze elk op hun eigen manier onvergelijkbaar goed.
Bij het wielrennen heb je nog een streep en iemand die daar met z’n fiets als eerste overheen komt. Dat is duidelijk. Alhoewel  .... dat ze nou tegen zo’n jongen die,  na driehonderd kilometer fietsen,  een banddikte later binnen komt, zeggen : ‘Jij verliest’, dat vind ik ook redelijk kinderachtig van het wielermilieu.  
Bij kunst is de uitkomst volstrekt arbitrair. Tenzij één produkt er met kop en schouders bovenuit zou steken maar dat is hier niet het geval. Bart en Tom, en dan heb ik het niet over Wellens of Boonen, zijn leeftijdsgenootjes van mij. Zitten dus al net zo lang als ik in het vak en kennen de stiel door en door.
Bovendien zitten wij, toneelschrijvers en -makers, in tegenstelling tot wielrenners, niet met een mogelijke trofee in het achterhoofd onze stukken te schrijven. De motivaties voor onze arbeid kunnen zeer verschillend zijn, maar ‘Winnen’ is er geen van.
Daarom : ik ben dan vandaag wel winnaar. Maar wat mij betreft houdt de competitie op bij de nominatie. Ik vind winnen altijd genant tov degene die verloren hebben. Om de zelfde reden haat ik gezelschapspelletjes. Ik kan niet tegen m’n verlies. En als ik win, ervaar ik mijn eigen trots en vreugde altijd als zeer ongepast aan een tafel met verliezers die op hun vuisten zitten bijten van ontgoocheling en spijt.
Competitie is een concept waarvan ik uit de grond van mijn hart hoop dat de aarde er binnen afzienbare tijd van verlost zal zijn.

Gisteren las ik in een boek dat alles vast staat.
Alles!
Vast.
Ook het feit dat U dit nu leest.
En de gedachten die er naar aanleiding van het gelezene bij U bovenkomen.
(Had je d’r iets anders bij kunnen denken!?)
...
Geen vrije wil dus.
Deze bewering is zo van God los dat we ze aux sérieux moeten nemen vind ik.
Als iemand iets volkomen belachelijks zegt geraak ik oprecht nieuwsgierig naar het waarom. Waarom doet iemand dat. Iets zo onnozels zeggen.
En blijkbaar heeft hij er ook een uitgever voor gevonden. En een drukker.
En een koper!
Ik namelijk.

Nu is het niet de eerste de beste die deze bewering de wereld in stuurt. De auteur heet : Nisergadattha Maharaj.
Bij velen onder U valt nu ongetwijfeld alles op z’n plaats.
Niserghadattha, één van de kampioenen van Indische vedanta filosofie.
Ik kende evenwel de man niet.
Blijkt een sigarettenverkoper te zijn geweest in een achterbuurt van Mumbai. Daar had hij een winkeltje. Nadat hij de verlichting had bereikt, bleef hij gewoon verder zijn sigaretjes verkopen maar wanneer na vijven het winkeltje dicht ging ontving hij achter, in een leeg gemaakte stockageruimte, bezoekers van over de hele wereld die hoopten door naar hem te luisteren evenzeer tot verlichting te worden gepromoveerd.

Verlichting is in onze contreien, en eigenlijk overal elders ter wereld, een erg onduidelijk begrip. En over het algemeen valt het zo moeilijk te bereiken dat het overgrote deel van de mensheid niet eens de moeite doet om er naar te zoeken.
Nochthans betekent het in wezen : Einde van alle zorgen.
Geen problemen meer!
Werkelijk : Geen.
Je leeft nog. Je kan nog pijn voelen. Je kan zelfs nog kwaad worden en geïrriteerd. Maar : dat is geen probleem meer. Je zit ergens op een punt met je innerlijk waarop je bij alles duidelijk kan zien : Dat zijn dingen die komen en gaan. Stuk voor stuik uitermate boeiend en interessant maar tevens vluchtig als de wolken, de wind, de regen, de zonneschijn, vogels in de achtertuin enz ... .
Stel je voor dat je door een geliefde verlaten wordt....
Dus die schreeuwt naar je : ' Ik wil je nooit meer zien! Is dat duidelijk!' En dan draait zij zich om en trekt de deur met kracht achter zich dicht. BHAM!

En daar sta je dan ... (je weet wel)

Maar als je verlicht bent  heeft zulk een scène net hetzelfde effect op je heeft als wanneer een musje landt in de achtertuin Tjilp! Tjilp! en dan ‘brrrrt’ weer weg is. Met z’n vleugeltjes.  Dat is verlichting.

 Dan ben je helemaal los van je persoonlijkheid en je ziet Gods schepping, Shiva’s dans of wat voor naam de mensen daar ook aan gegegven hebben, je ziet alles wat zich manifesteert als één perfect geregisseerd spectakel van dingen die eindeloos komen en gaan, en die alleen het belang hebben dat mensen er aan hechten.
En zelfs dat niet.
Want alles, werkelijk alles wat door gedachten wordt geproduceerd is een illusie. Vluchtig en elk belang ontdaan. Je liefde, je persoon, je diepste overtuiging ... allemaal vluchtige verschijnselen, die onstaan zijn uit, en gedoemd om weer te verdwijnen in,  een eindeloos kolken van situaties, omstandigheden en gebeurtenissen die wij ‘leven’ noemen en ‘geschiedenis.'
Neem nu (als laatste voorbeeldje) : Nieuwjaar. Ik stond op het ultieme moment alleen in een bos, midden tussen de bomen, ver van alle uit champagneflessen afgeschoten vuurwerk. Niet één boom stond te tellen. De lichte vrieswind die met de takken suisde hield niet even de adem in. En zowat drie en een kwart minuut over twaalf zei er vlakbij een dikke kraai Whàààh! Whààh! Whààh!
Zo maar.
Nieuwjaar bestaat niet . Op Mars en zo.  Het is een concept waar we belang aan hechten. – Wat moet ik aantrekken met nieuwjaar!?– Iets dat we onszelf collectief hebben aangepraat. Een verhaal dat we elkaar en onszelf vertellen. Net zoals onze persoonlijkheid, vrijheid, afgescheidenheid. Dat zijn slechts verhalen die we elkaar en onszelf vertellen om een gevoel dat we hebben uit te drukken. Maar ze bestaan alleen maar als concepten in ons denken.
Wanneer het denken ophoudt en de werkelijkheid rechtstreeks wordt beleefd, zonder die filter van gedachten die overal woorden op plakt, woorden die dan weer begrippenkaders oproepen via de welke we verbonden zijn met de cultuur van het gezin waar we uitkomen, de familie; het volk, de hele landstreek (Europa) waarin we toevallig geboren zijn.... enz. Wanneer het denken ophoudt,  verdwijnen ook alle formats en zie je, naar het schijnt, dat de hele schepping één grote minutieuse en onbegrijpelijk prachtige en perfect uitgevoerde goddelijke choreografie is.
Dat heb ik gisteren gelezen.
En het kwam van Nisergadattha Maharaj .
....

Oh ja, 

En ik ben gisteren ook genomineerd voor de Cultuurprijzen Vlaanderen editie 2009.